Over onbewuste loyaliteit en waarom loslaten soms begint bij erkennen.
Soms voelt het leven zwaarder dan logisch is.
Je neemt veel verantwoordelijkheid, past je gemakkelijk aan of zorgt voor anderen zonder dat iemand erom vraagt. Je bent sterk, betrokken en loyaal maar ergens sluipt vermoeidheid naar binnen.
In systemisch werk kijken we naar die diepere laag van loyaliteit.
Want loyaliteit is liefde. En liefde is krachtig.
Als kind zijn we onvoorwaardelijk trouw aan ons familiesysteem. We voelen feilloos aan wat er ontbreekt, wat er niet uitgesproken wordt of wie er niet gezien is. En zonder dat we het beseffen, kunnen we besluiten, vanuit liefde, iets te dragen wat eigenlijk niet van ons is.
Een verdriet dat niet van onszelf is.
Een verantwoordelijkheid die niet bij onze plek hoort.
Een schuldgevoel zonder duidelijke aanleiding.
Dat noemen we onbewuste loyaliteit.
In een opstelling wordt vaak zichtbaar hoe iemand op een andere plek is gaan staan dan zijn eigen plek. Bijvoorbeeld meer boven dan onder. Meer zorgend dan ontvangend. Meer dragend dan levend.
Het bijzondere is: zodra zichtbaar wordt wat je draagt, hoeft het niet langer onbewust te blijven. Er ontstaat ontspanning. Niet omdat je iets ‘wegduwt’, maar omdat je erkent wat er is.
Erkennen is geen afwijzen.
Het is zeggen: ik zie het en ik laat het daar waar het hoort.
Dat is geen breuk met je familie.
Het is juist een beweging naar volwassen liefde.
En daar, op je eigen plek, ontstaat ruimte.
Voor lichtere stappen. Voor eigen keuzes. Voor een leven dat van jou is.